Verkeerde maagverkleining bijna noodlottig
Maar liefst 155 kilo weegt ze. Ruim 20 jaar diëten volgen heeft niet geholpen omdat ze een vertraagde stofwisseling heeft en te weinig schildklierhormoon aanmaakt. Daarom besluit de 40-jarige Jeanny om haar maag op 22 juni 1998 te laten verkleinen in het Academisch Ziekenhuis Maastricht door algemeen chirurg De B.
Jeanny wil een lapband-operatie, waarbij een opblaasbaar bandje als een ring rond de maag wordt geplaatst, maar dat is volgens gastro-intestinaal en oncologisch chirurg G. budgettair onmogelijk. Daarom voert De B. een Mason-operatie uit. Hierbij wordt de buik opengelegd en de bovenkant van de maag verkleind door middel van nieten. Deze nieten laten los waardoor de maaginhoud in de buikholte loopt. Drie dagen later voert algemeen chirurg B. een hersteloperatie uit. Hij maakt de maagverkleining ongedaan omdat hij de scheur anders niet kan herstellen. De buikwond laat hij open omdat zich abcessen bevinden in de buik. De wond is 20 bij 20 cm en 10 cm diep. Je kunt er twee vuisten in leggen zonder ze nog te zien. Het maagzuur komt in de wond en er ontstaat een infectie. Jeanny belandt in kritieke toestand op de intensive care.
Op 1 juli gaat Jeanny voor de derde keer onder het mes. Nadat B. de abcessen verwijderd heeft, gaat ze met een open buikwond terug naar de afdeling. Acht weken later verlaat ze het ziekenhuis, zonder maagverkleining en met een open buikwond. Ze is 20 kilo lichter.
In oktober sluit De B. de breuk in de buikwand met een verstevigingsnet. Verder maakt hij een directe verbinding tussen de slokdarm en de dunne darm. Hierdoor komt de voeding niet meer in de maag en wordt het voedsel niet goed verteerd. Als complicaties krijgt Jeanny een longontsteking en raakt het verstevigingsnet ontstoken, zodat de buikwond weer opengaat. Na vier weken gaat Jeanny doodmoe en met een open buikwond naar huis. Vanaf december nemen de pijnklachten gestaag toe. Pas in juli 1999 laat De B. eindelijk röntgenfoto’s maken. Die laten een scherpe draai van de darm zien die verbonden was met de slokdarm. In de tweede helft van 1999 heeft Jeannny zo’n pijn dat de huisarts haar doorstuurt naar internist B. Die laat haar opnemen op de afdeling Neuromedpsych, een multidisciplinaire afdeling. B. beperkt zich tot een endoscopie via de anus om de dikke darm te bekijken en een onderzoek van de passage in de darm op de nucleaire afdeling. Psychiater H. “onderzoekt” Jeanny en zegt dat haar klachten psychisch zijn: ze heeft stemmingswisselingen en is contactarm. Dit is echter niet het geval. Hij geeft haar het antidepressivum Remeron omdat dat goed voor de darmpassage en haar humeur is. Omdat Jeanny van haar huisarts hoort dat dit geneesmiddel tot verslaving kan leiden en het de klachten niet vermindert, stopt ze ermee ondanks een verbod van H.
Over haar behandeling in het AZM is Jeanny totaal niet te spreken. Bij de klachtencommissie van het AZM dient ze een klacht in over de gang van zaken op de afdeling Neuromedpsysch. De uitspraak is dat op die afdeling inderdaad fouten zijn gemaakt. Na overleg met haar huisarts gaat ze naar het Klinikum in Aken. Dit ligt vlak bij haar woonplaats Kerkrade. Hier voert internist prof. M. een second-opinion-onderzoek uit. Hij constateert een passagestoornis in de darmen en zegt dat het geïmplanteerde verstevigingsnet eruit moet omdat het klachten veroorzaakt. Hij verwijst Jeanny terug naar het AZM. Algemeen chirurg prof. S. in het AZM wil echter alleen de randen van het net afhalen.
Jeanny heeft zo veel pijn dat de huisarts haar naar de EHBO stuurt. Als ze daar aankomt, blijkt dat de huisarts heeft nagelaten door te geven dat hij haar verwezen heeft. Daarom wordt ze naar de huisartsenpost gestuurd. Daar krijgt ze morfine tegen de pijn. De volgende dag gaat ze naar algemeen chirurg prof. S. in het Klinikum in Aken. Die wil het net wel helemaal verwijderen. Tijdens de operatie blijkt dat het lichaam het verstevigingsnet heeft ingekapseld. Het is een dikke, harde plaat geworden. S. neemt die weg. Daaronder ziet hij drie open breuken waardoor de buikwand van de navel tot aan het borstbeen vrijwel helemaal openligt. Hij neemt het vele littekenweefsel weg, maakt de lever los van verklevingen en verwijdert een stuk lever vanwege beschadigingen. Het stuk darm dat aan de slokdarm was vastgemaakt, zit 180 graden gedraaid. Dit is de belangrijkste oorzaak van de helse pijnen van Jeanny. Het is duidelijk dat haar klachten niet psychisch zijn. Ze geneest redelijk voorspoedig. Na zes weken mag ze naar huis. Het is een geluk dat ze geholpen is in een Duits ziekenhuis anders had ze het niet overleefd.
Een half jaar later gaat het vrij goed met Jeanny. Ze is 60 kilo afgevallen. Wel heeft ze nog wat darmklachten. Door de vernauwingen en verklevingen heeft ze een moeilijke spijsvertering en stoelgang. Dit leidt af en toe tot krampen waartegen ze pijnstillers gebruikt. Volgens prof. S. moet ze er rekening mee houden dat dit nooit meer overgaat. Haar darmen kunnen gaan dichtzitten zodat ze opnieuw geopereerd moet worden. Het kan 10 jaar of 10 weken goed gaan.
In juli 2001 laat ze haar buik verfraaien door chef-arts plastische chirurgie N. in het St.-Antonius-Hospital in Eschweiler in Duitsland. Om in de zomer een badpak te kunnen dragen, wil ze ook plastische chirurgie aan haar benen. Ze wil vet en overtollige huid laten wegnemen. Door de vele littekens zal het allemaal niet echt mooi meer worden, maar daar zit ze niet mee. Inmiddels vindt ze functionaliteit belangrijker.