Twee artsen zien een hernia over het hoofd
Al tien jaar werkt Joop als onderhoudsmonteur bij het toenmalige bedrijf Pope (een dochteronderneming van Philips), als hij in 1984 rugklachten krijgt. Hij gaat naar de bedrijfsarts. Die constateert een snapping hip. Dat is een heupgewricht dat een knappend geluid maakt. Hij zegt Joop dat het allemaal niets voorstelt.
Joop gaat weer verder met zijn werk. Een dag of tien later, op 18 oktober 1984, verergert de pijn en straalt die uit naar zijn rug. Hij stapt weer naar de bedrijfsarts. Die zegt dit keer dat Joop zich aanstelt. Joop accepteert dit niet en doet zijn beklag bij zijn baas. Het hoofd van de afdeling Personeelszaken neemt contact op met de bedrijfsarts en probeert Joop een brief te laten ondertekenen waarin hij verklaart werk te weigeren. Uiteraard doet Joop dat niet.
Dezelfde dag gaat Joop naar zijn huisarts. Die ziet meteen dat Joop serieuze klachten heeft. Joop verzoekt zijn huisarts met klem hem naar het ziekenhuis te verwijzen, maar hij stuurt hem naar een fysiotherapeut. Na een viertal behandelingen stuurt de fysiotherapeut Joop terug naar de huisarts met de woorden: “Volgens mij heb jij een hernia.” Op 20 november bezoekt Joop neuroloog R. in wat nu heet het Elkerliek Ziekenhuis in Deurne. Die is buitengewoon verbaasd dat Joop op eigen kracht naar het ziekenhuis is kunnen komen. Direct wordt Joop opgenomen. Hij belt zijn werkgever om dit door te geven. Die zijn reactie is ontslag op staande voet wegens werkweigering. De bedrijfsarts heeft immers onomstotelijk vastgesteld dat Joop niets ernstigs mankeert. Zijn werkgever zet met onmiddellijke ingang en zonder ontslagvergunning het salaris van Joop stop. Drie weken ligt Joop plat in het Elkerliek Ziekenhuis. Omdat daar geen herniaoperaties worden gedaan, wordt hij met de taxi naar het Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg gebracht. Daar wordt hij op 12 december geopereerd aan zijn hernia. De dag voor Kerstmis mag Joop naar huis. Het geluk lacht Joop niet toe want op tweede kerstdag overlijdt zijn vader. Ook hierna zit het Joop niet mee. Normaal duurt de revalidatie twee ŕ drie maanden, maar door verkeerde fysiotherapie duurt die bij Joop een jaar.
Om ziektegeld te krijgen van zijn voormalige werkgever spant Joop een rechtszaak aan. De rechter stelt hem in het ongelijk. Daarom gaat Joop in hoger beroep. Vijf en een half jaar na het begin van alle ellende lucht Joop zijn hart voor de Centrale Raad van Beroep. Hij zegt dat hij het schandalig vindt hoe de bedrijfsarts hem behandeld heeft en van een werkgever die hij tien jaar lang zijn beste krachten heeft gegeven, een andere opstelling verwacht had. De uitspraak is een eclatant succes voor Joop. De beslissing van zijn werkgever om Joop geen ziektegeld toe te kennen kan de toetsing aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet doorstaan.
De hernia is helemaal genezen, maar Joop lijdt nog steeds onder de ervaringen van bijna zes jaar procederen. De houding van zijn werkgever zit hem nog steeds dwars. Meerdere verzekeringsartsen van het GAK hebben geoordeeld dat hij geen hernia had terwijl hij nota bene daaraan geopereerd is. Dit zeiden ze alleen maar zodat het GAK geen ziektegeld hoefde te betalen. Joop vindt dit schandalig en zijn vertrouwen in artsen heeft daardoor een lelijke knauw gekregen. Verder vindt Joop het beneden de maat dat de artsen die de verkeerde diagnose stelden, dit nooit hebben toegegeven. Maar voordat artsen hun fouten volmondig toegeven, zal er nog wel heel wat water door de Rijn moeten stromen.