Tuchtcollege regelt onderhands klachten met aangeklaagde artsen
Al eerder heeft NeVeMeDis vraagtekens gezet bij de objectiviteit van de Medische Tuchtcolleges ten opzichte van slachtoffers van medische fouten. Leden van NeVeMeDis hebben tientallen hoorzittingen bezocht. Daarbij is vastgesteld, dat de behandeling van medische slachtoffers te wensen overlaat. Zeker als er geen pers aanwezig is. Nu blijkt het Tuchtcollege ook nog onderhands klachtzaken te regelen met aangeklaagde artsen. NeVeMeDis wist de hand te leggen op correspondentie tussen het Tuchtcollege te Den Haag en de advocaat mr. Van Veen van prof. Verwoerd in de klachtzaak van mevr. I. de Leeuw-Schilperoort. En die laat zien wat er gebeurd tijdens de zogenaamde democratische en evenwichtige tuchtrecht procedure van het Tuchtcollege. De correspondentie volgt hieronder, alsmede het betreffende artikel in het Rotterdams dagblad van zaterdag 27 januari 2001. De lezer moet zelf maar zijn conclusies trekken.
1) Op 5 december 2000 schrijft het tuchtcollege te Den Haag aan mr. Van Veen: “De klacht zal op een zitting van het College in raadkamer worden behandeld. Naar het zich thans laat aanzien zal het College de klacht afwijzen, of klager niet-ontvankelijk verklaren”.
2) Op 6 december 2000 schrijft het tuchtcollege te Den Haag aan klaagster: “De klachtprocedure is nog niet afgesloten. U kunt nog in het vooronderzoek gehoord worden door het tuchtcollege”.
3) Op 29 april 2001 schrijft het tuchtcollege te Den Haag aan klaagster: “De toelichting met betrekking tot wat het College in raadkamer kan beslissen is in de brief (van 5 december 2000) opgenomen teneinde te voorkomen dat artsen ten gevolg van een verkeerde voorstelling van zaken besluiten om gebruik te maken van het recht om in het vooronderzoek mondeling te worden gehoord”. ???!!!
Commentaar NeVeMeDis: Eerst de doofpot in, ondanks het getuige-deskundige rapport van het tuchtcollege zelf dat na 26 bladzijden concludeert: “prof. Verwoerd heeft vaktechnisch onjuist gehandeld”. Er is in feite op 5 december al een uitspraak door het tuchtcollege gedaan, terwijl klaagster nog gehoord moet worden! Dan krijgt het Rotterdams Dagblad lucht van deze zaak en publiceert de gang van zaken. De betrokken journalist is volgens zijn zeggen ”onthutst door de censuur die Dijkzigt vervolgens uitoefent”. Het artikel, dat de journalist oorspronkelijk geschreven had, mocht niet gepubliceerd worden. De echtgenoot van klaagster krijgt dan nog wel de gelegenheid om door een ingezonden brief in het Rotterdams Dagblad deze censuur recht te zetten. Echter, het tuchtcollege wordt dan door deze publicatie wel gedwongen alsnog een openbare hoorzitting uit te schrijven, dit tegen de zin van prof. Verwoerd. Vervolgens moet het tuchtcollege het kromme tuchtrecht weer recht schrijven: “artsen weten niet hoe het tuchtrecht werkt”. Eigenlijk te belachelijk voor woorden. Artsen beschikken namelijk over speciale instructies van het Ministerie van Volksgezondheid en natuurlijk over blikken vol advocaten en collega artsen die inspringen. Bovendien krijgen KNO artsen instructie tijdens Workshops “Hoe te handelen bij Tuchtzaken”. En wie geeft die instructie? U mag driemaal raden. Juist prof. Verwoerd, die volgens het Tuchtcollege niet weet hoe een Tuchtzaak in elkaar steekt! (Hoe verzin je het).
Wie bekommert zich om het slachtoffer van de medische fout? Niemand dus.
De klachtzaak zelf: De openbare hoorzitting vindt plaats op 19 maart 2002 vanaf 2 uur ‘s middags. Klaagster heeft twee buitenlandse professoren opgeroepen als getuigen. De klachtzaak heeft dan 4 jaar geduurd, zodat prof. Verwoerd inmiddels met pensioen kon gaan.
Terug naar pagina Medisch Tuchtcollege